magiczna biblioteka

zamiast

2012-02-02T16:21:00.002+01:00

Choć w sercu raczej "Kot w pustym mieszkaniu" czy "W biały dzień", a może jednak "Miłość od pierwszego wejrzenia" lub "Bagaż powrotny" - wklejam tutaj inny wiersz.
Zdystansowany i "szymborski".

W. Szymborska Pogrzeb

„tak nagle, kto by się tego spodziewał”
„nerwy i papierosy, ostrzegałem go”
„jako tako, dziękuję”
„rozpakuj te kwiatki”
„brat też poszedł na serce, to pewnie rodzinne”
„z tą brodą to bym pana nie poznała”
„sam sobie winien, zawsze się w coś mieszał”
„miał przemawiać ten nowy, jakoś go nie widzę”
„Kazek w Warszawie, Tadek za granicą”
„ty jedna byłaś mądra, że wzięłaś parasol”
„cóż z tego, że był najzdolniejszy z nich”
„pokój przechodni, Baśka się nie zgodzi”
„owszem, miał rację, ale to jeszcze nie powód”
„z lakierowaniem drzwiczek, zgadnij ile”
„dwa żółtka, łyżka cukru”
„nie jego sprawa, po co mu to było”
„same niebieskie i tylko małe numery”
„pięć razy, nigdy żadnej odpowiedzi”
„niech ci będzie, że mogłem, ale i ty mogłeś”
„dobrze, że chociaż ona miała tę posadkę”
„no, nie wiem, chyba krewni”
„ksiądz istny Belmondo”
„nie byłam jeszcze w tej części cmentarza”
„śnił mi się tydzień temu, coś mnie tknęło”
„niebrzydka ta córeczka”
„wszystkich nas to czeka”
„złóżcie wdowie ode mnie, muszę zdążyć na”
„a jednak po łacinie brzmiało uroczyściej”
„było, minęło”
„do widzenia pani”
„może by gdzieś na piwo”
„zadzwoń, pogadamy”
„czwórką albo dwunastką”
„ja tędy”
„my tam”

Komandoska z Navarony

2012-01-24T22:49:00.004+01:00

Chciałabym już zacząć rozglądać się za wakacyjnymi ofertami, ale w tym roku termin wakacji uzależniony jest od Bardzo Ważnego Egzaminu. A kiedy egzamin? Nie wiadomo.
Na pocieszenie, żeby zapomnieć o przeziębieniu, styczniu i zimie... Święty Stefan.

A to most na Tarze. Znany między innymi z tego filmu.

Z mostu rozpościera się niesamowity widok (aparat nie radzi sobie z przekazywaniem tej niezwykłości).

Most ma, oczywiście, bogatą i dramatyczną historię wojenną. Znalazłam zdjęcie, które może być jej ilustracją:

(źródło: http://www.militaryphotos.net/forums/showthread.php?60065-Yugoslavia-WW2-Photos-1941-1945)

A teraz wygląda tak (warto kliknąć na zdjęcia - pokażą się w większym rozmiarze):

(źródło: http://fc03.deviantart.net/fs50/f/2009/257/b/b/Bridge_on_Djurdjevica_Tara_by_Grofica.jpg)

Lub tak:

(źródło: http://cdn.geolocation.ws/geolocation_media/panoramio/02718/p-027185672.jpg)

Święty Stefan

2012-01-01T11:31:00.001+01:00

Nadal tęsknię, więc na rozpoczęcie nowego roku (i nowych planów związanych z wizytą w rodzinnych stronach) - kilka obrazków. Dziś wyspa Świętego Stefana.

Cetynia

2011-08-20T20:20:00.001+02:00

Cetinje to miasteczko pełne kontrastów. Niecałe 15 tysięcy mieszkańców, a jednocześnie 5 muzeów, ministerstwo kultury i uczelnia artystyczna. Pomiędzy małymi domkami widnieją okazałe rezydencje ambasad z przełomu XIX i XX wieku - Cetynia to przecież dawna stolica Czarnogóry. To do dzisiaj też duchowe centrum kraju, nad miastem góruje Cetinjski monaster z relikwiami św. Piotra Cetińskiego i św. Jana Chrzciciela.
W jednym z muzeów znajduje się ikona, której przypisuje się autorstwo św. Łukasza. Muszę w tym miejscu zaznaczyć, że nie spodziewałam się znaleźć w Cetynii muzeów na tak wysokim poziomie. Szczególne wrażenie zrobiła na nas galeria sztuki, przebogata w malarstwo dawne i współczesne. Można też znaleźć w mieście wiele pamiątek etnograficznych, zwiedzić rezydencje władców, a nawet zobaczyć pierwszy czarnogórski stół bilardowy oraz przeogromną makietę Czarnogóry, dla której wybudowano osobny pawilon.
W każdym ze zwiedzanych miejsc przypomina się sylwetkę Piotra II Petrowicia - Niegosza i jego słynną epopeję "Górski wieniec". W mieście tym urodził się też mój ojciec, ale nigdzie nie zauważyłam stosownej tabliczki.

Na ten szpikulec nadziewano jeszcze w XIX wieku... Sami się domyślcie, co nadziewano.

Kotor i twierdza

2011-08-17T21:29:00.000+02:00

Nie da się opisać słowami i pokazać za pomocą zwykłego aparatu ani gór rozciągających się nad Kotorem, ani rozmachu murów obronnych i twierdzy. Dobrze, że istnieje pamięć i możliwość kolejnej wyprawy :-)

A po drugiej stronie muru...

Kotor

2011-08-17T21:09:00.000+02:00

Najwięcej ciekawych wspomnień łączy się chyba z Kotorem.
Dziś kilka obrazków miasta, murów obronnych i twierdzy górującej nad miastem.
Najciekawsze było oczywiście to, co po drugiej stronie muru...

Detale

2011-08-15T17:57:00.002+02:00

Pierwsze spotkanie z Budvą

2011-08-14T16:30:00.001+02:00

W Budvie byliśmy dwa razy, dziś kilka migawek z tego cudnego, maleńkiego starego miasta. Setki turystów, mnóstwo knajpek, a w tym wszystkim zwyczajne życie: oszklone drzwi domów, wizytówki na drzwiach, suszące się pranie.

Pierwsze chwile

2011-08-13T19:25:00.004+02:00

Krótki fotograficzny pamiętnik ze stron rodzinnych.
Pierwsze zdjęcia, robione jeszcze z autobusu. Nie słychać mocnego bicia serca.

Krótka przeprawa promem (w drodze powrotnej zrobiłam więcej zdjęć).

Pierwsze słońce, pierwsze błękity.

Wisława Szymborska - Terrorysta, on patrzy

2011-07-24T18:31:00.000+02:00

Bomba wybuchnie w barze trzynasta dwadzieścia.
Teraz mamy dopiero trzynastą szesnaście.
Niektórzy zdążą jeszcze wejść.
Niektórzy wyjść.

Terrorysta już przeszedł na drugą stronę ulicy.
Ta odległość go chroni od wszelkiego złego
no i widok jak w kinie:

Kobieta w żółtej kurtce, ona wchodzi.
Mężczyzna w ciemnych okularach, on wychodzi.
Chłopaki w dżinsach, oni rozmawiają.
Trzynasta siedemnaście i cztery sekundy.
Ten niższy to ma szczęście i wsiada na skuter,
a ten wyższy to wchodzi.

Trzynasta siedemnaście i czterdzieści sekund.
Dziewczyna, ona idzie z zieloną wstążką we włosach.
Tylko że ten autobus nagle ją zasłania.

Trzynasta osiemnaście.
Już nie ma dziewczyny.
Czy była taka głupia i weszła, czy nie,
to sie zobaczy, jak będą wynosić.

Trzynasta dziewiętnaście.
Nikt jakoś nie wchodzi.
Za to jeszcze wychodzi jeden gruby łysy.
Ale tak, jakby szukał czegoś po kieszeniach i
o trzynastej dwadzieścia bez dziesięciu sekund
wraca po te swoje marne rękawiczki.

Jest trzynasta dwadzieścia.
Czas, jak on się wlecze.
Już chyba teraz.
Jeszcze nie teraz.
Tak, teraz.
Bomba, ona wybucha.

Adam Zagajewski - Szybki wiersz

2011-07-17T21:18:00.000+02:00

Słuchałem śpiewu gregoriańskiego
w pędzącym samochodzie
na autostradzie, we Francji.
Drzewa śpieszyły się. Głosy mnichów
chwaliły niewidzialnego Pana
(o świcie, w drżącej od chłodu kaplicy).
Domine, exaudi orationem meam,
prosiły męskie głosy tak spokojne,
jakby zbawienie rosło w ogrodzie.
Dokąd jechałem? Gdzie schowało się słońce?
Moje życie leżało rozdarte
po obu stronach drogi, kruche jak papier mapy.
Razem ze słodkimi mnichami
zmierzałem w stronę chmur, sinych,
ciężkich, nieprzeniknionych
jak opaska na oczach skazańca,
w stronę przyszłości, otchłani,
połykającej twarde łzy gradu.
Daleko od świtu. Daleko od domu.
Zamiast murów - cienka blacha.
Ucieczka zamiast czuwania.
Podróż zamiast zapomnienia.
Zamiast hymnu - szybki wiersz.
Przede mną
biegła mała, zmęczona gwiazda
i błyszczał asfalt szosy,
wskazując, gdzie jest ziemia,
gdzie ukryła się brzytwa horyzontu,
a gdzie czarny pająk wieczoru
i noc, wdowa po tylu marzeniach.

Komisarz Winter

2011-07-11T10:44:00.004+02:00

Obawiam się poważnie, że już do końca życia skazana będę na skandynawskie kryminały. To jest jednak kawałek Europy jakoś ograniczony pod względem ludności zamieszkującej kilometr kwadratowy, więc nie wiem, skąd do licha ciągle wyskakują kolejni autorzy całkiem niezłych książek. Wszyscy już tam piszą? (Zważywszy na to, że pisze nawet mój ojciec - choć preferuje mniej krwawe gatunki - widocznie wystarczy zamieszkać w Skandynawii, żeby poczuć wenę.)
Tym razem nie książka mnie uwiodła, ale serial kryminalny nakręcony na podstawie serii kryminałów Ake Edwardsona. Głównym bohaterem jest komisarz Erik Winter, który walczy z wynaturzonymi przestępcami zamieszkującymi okolice Göteborga. Serial prezentowany przez Ale kino! jest ekranizacją czterech powieści, każda część składa się z dwóch odcinków. Film na pewno spodoba się tym, którzy preferują wolne tempo akcji, rozwlekłe dialogi i długie ujęcia kamery prezentujące dachy oraz krajobrazy typu nadmorskiego. U mnie szczególnie wysoko punktowane są zdjęcia w zimnej kolorystyce, hipnotyzująca muzyka i zagadka, której rozwiązanie jednak zaskakuje.
Główną rolę gra Magnus Krepper, który wygląda tak:

Odnaleźć go można w obsadzie szwedzkiego "Millennium", ja jednak przedstawiam inny film prezentujący jego aktorskie możliwości...

PS Książki oczywiście już trafiły do koszyka internetowej księgarni...

defekcik

2011-07-08T22:38:00.001+02:00

Moi facebookowi znajomi być może pamiętają, że jakiś czas temu (raczej dawno) męczyłam się publiczne nad rymem i rytmem pewnego wierszyka. Był to limeryk tworzony na konkurs (bo jak wiadomo, kocham konkursy).
Niczego nie wygrałam i zapomniałabym o całej sprawie, gdyby nie przesyłka, którą przyniósł dziś listonosz. To książeczka... Tak, tak - z pokłosiem i podsumowaniem przedsięwzięcia.
A oto wydrukowane dzieło (odnalezione w rozdziale "Chopin i kobiety"):

Pewien Frycek ze wsi Żelazowej
seks uprawia w wersji minutowej.
Lecz gdy zagra walczyka
ów defekcik zanika
i się woli dorabia stalowej.

Za trzydzieści pięć lat, gdy już będę sławna, proszę nie wypominać mi tej niemoralnej publikacji...

alleluja

2011-07-08T15:32:00.002+02:00

Obserwuję ludzi zastanawiając się, kto przyszedł tutaj specjalnie, a kto jest tylko turystą czekającym na hejnał z wieży mariackiej.

Tuż przed 14 zrywa się wiatr i zaczyna kropić deszcz. Strażak odgrywa hejnał, potem minuta oczekiwania – w okienku miga trąbka Tomasza Kudyka.

Rozlegają się pierwsze tony, deszcz kropi trochę mocniej.

Ostatnie dźwięki giną w huku grzmotu. Spłoszone gołębie podrywają się do góry i zataczają krąg pod mariacką wieżą.

Brawa.

Rozglądam się – nagle jest nas bardzo wielu.

Twarz mokra od deszczu.

opowiastka od B.

2011-02-28T06:52:00.000+01:00

Wiele lat temu żył w wiosce żydowskiej w Rosji chłopiec imieniem Jakub. Był niedobrym chłopcem; ciągnął za brody starych Żydów, wyrywał im laski; czym martwił swego mądrego, dobrego ojca, który prócz syna miał tylko Boga i księgi. Pewnego dnia, gdy przebrała się miarka złośliwości Jakuba, jego ojciec przyszedł przygnębiony do domu i powiedział:

- Jakubie, nie stosujesz się do przykazań boskich i rodzinnych. Od tego dnia za każdy popełniony grzech będę wbijał gwóźdź w drzwi twego pokoju.

Jakub słuchał, słuchał, lecz zaraz o wszystkim zapomniał i dalej beztrosko grzeszył… Aż nadszedł dzień, gdy ojciec nie znalazł już miejsca na następny gwóźdź. I wtedy – o dziwo! – usłyszał płacz dochodzący z pokoju Jakuba. Syn szlochał, bo nagle przejrzał. Zobaczył drzwi nabite gwoźdźmi i uświadomił sobie, jak jest niedobry.

- Nie płacz – rzekł ojciec. – Odtąd czyń dobrze, a ja za każdy twój dobry uczynek wyjmę z drzwi jeden gwóźdź.

Tak się też działo. Jakub czynił dobrze, gwoździe znikały. Gdy pozostał już tylko jeden – ojciec znów usłyszał szloch. – Dlaczego płaczesz w tak szczęśliwej chwili? – zapytał.

- Ojcze, gwoździe zginęły, lecz dziury pozostały…

Józef Baran: Podróże z tej i nie z tej ziemi. Poznań: Zysk i S-ka Wydawnictwo, 2010

Książki Ireny Boreckiej

2011-02-24T20:20:00.002+01:00

Udało mi się nareszcie znaleźć "Biblioterapię" Ireny Boreckiej (wydanie z 2002 roku). To prawdziwy skarb i kompendium wiedzy dla nauczycieli i terapeutów.
Poza bardzo ciekawą częścią teoretyczną (definicje, cele i zadania, metody) na książkę składają się rozdziały poświęcone pracy biblioterapeutycznej w szkole podstawowej i gimnazjum.
Pokrótce omówiono też grupy, dla których zajęcia mogą być organizowane: dzieci niepełnosprawnych, niedostosowanych społecznie, leczonych ambulatoryjnie, niesłyszących, niedowidzących.
Podoba mi się zamieszczony w książce szczegółowy plan działań biblioterapeutycznych w klasach I - VI szkoły podstawowej oraz I - III gimnazjum.
Są tu też propozycje zajęć dramowych i scenariusze oparte na książce Marii Borowej "Ogrody".

Z tego co wiem, były problemy ze wznawianiem książek już nieżyjącej Ireny Boreckiej, wszystkie ciekawsze pozycje natychmiast rozchwytywano na Allegro. Ale niewykluczone, że coś się zmienia, gdyż właśnie wyszła nowa pozycja, zredagowana już po śmierci autorki - "Magia ogrodów czyli o terapeutycznej funkcji ogrodów". Książka składa się z dwóch części. Pierwszej, zatytułowanej "Sztuka w służbie terapii" i drugiej, która jest programem biblioterapeutycznym pod tytułem "W tajemniczych ogrodach".
Wychodząc od teoretycznych rozważań na temat arteterapii, autorka sporo miejsca poświęca rozważaniom na temat miejsca ogrodów w sztuce: malarstwie i literaturze.
Proponowane zajęcia biblioterapeutyczne wiążą się z następującymi zagadnieniami:
- rekreacyjna i terapeutyczna funkcja ogrodów;
- godzenie się z upływającym czasem i nadchodzącą starością;
- poszukiwanie właściwej drogi życia.

Podoba mi się, że naprawdę dobre książki poświęcone tego typu zagadnieniom unikają gotowych recept. Lektura scenariuszy i propozycji zajęć służy w zasadzie inspiracji, zachęca do własnych poszukiwań i rozglądania się za ciekawymi materiałami.
Dlatego postaram się zamieszczać tu notki o nowych odkryciach, którymi mogą być nie tylko książki, ale też małe z niej wycinki, a także nagrania muzyczne czy fragmenty filmów.

biblioterapeutycznie

2011-02-22T05:54:00.000+01:00

Dziś krótka notatka dla interesujących się biblioterapią (czyli dla mnie :-).

Anna Onichimowska - Najwyższa góra świata.
To od niedawna lektura w klasach I - III, ale czytam te opowiadania w czwartej, piątej klasie przy różnych okazjach. Przyznam, że tylko niektóre, bo ciężar poruszanych spraw nieco mnie przytłacza i jeszcze nie wiem, jak miałabym poprowadzić rozmowę z dziećmi.
Poruszane problemy w poszczególnych opowiadaniach - hasłowo:
"Dalej niż na wakacje" - śmierć babci, zatajenie tego przed wrażliwą dziewczynką (rodzice!).
"Tajemnica" - miłość do zwierząt, konflikt między rodzeństwem, najmłodsze dziecko w rodzinie, zaufanie do najbliższych.
"Walizka" - silny związek dziadka z wnukiem, priorytety dorosłych, tęsknota.
"Warkoczyk" - czy "inność" jest zła? Chłopczyk wstydzi się tego, że jego tato nosi warkoczyk i ma kolczyka w uchu. Chce, żeby był taki, jak inni rodzice.
"Małgosia" - odrzucana przez matkę dziewczynka ma za towarzysza jedynie psa. Akceptacja jedynie ze strony drugiego męża mamy. Samotność, ucieczka.
""Mam wszystko" - czy na pewno wszystko? O dziewczynce - egoistce.
"Będę dzielna" - próba poradzenia sobie córki i taty z odejściem matki do innego mężczyzny.
"Najwyższa góra świata" - walka ze stereotypami, akceptacja grupy (odważna postawa matki).
"Ślub" - ośmiolatki i pierwsza miłość.

Anna Onichimowska - Krzysztofa Pączka droga do sławy.
Pisana w formie pamiętnika krótka opowieść o dziesięcioletnim Krzysiu i jego rodzinie. Bardzo pozytywna, choć nie idealistyczna. Mądry ośmiolatek przeczyta bez problemu, dziesięciolatek więcej zrozumie.

Ciąg dalszy nastąpi, gdyż ostatnio uzupełniłam moją biblioterapeutyczną biblioteczkę :-)

Krótkie podsumowanie

2011-02-08T17:14:00.003+01:00

Tym razem krótka lista połączona z klasyfikacją punktową (plon ostatnich tygodni).

Stieg Larsson - Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet ☻☻☻☻☻☻

(punkt dodatkowy za nieprzespaną noc i Lisbeth Salander)

Stieg Larsson - Dziewczyna, która igrała z ogniem ☻☻☻☻☻☺

Stieg Larsson - Zamek z piasku, który runął ☻☻☻☻☺☺

Jo Nesbo - Czerwone gardło     ☻☻☻☻☺☺

Amy Sohn - Pod jednym dachem      ☻☻☺☺☺☺

Dorota Terakowska - Córka czarownic       ☻☻☻☻☻☺

Joanna Szymczyk - Ewa i złoty kot      ☻☻☻☻☺☺
(dodatkowy punkt za kota)

Maria Pruszkowska - "Przyślę Panu list i klucz", "Życie nie jest romansem, ale..."

2011-01-31T15:53:00.003+01:00

Pucu pucu, chlastu chlastu, nie mam rączek jedenastu!
A posprzątać trzeba, odkurzyć kąty, zamieść kurze i wygonić wszelkie karaczany, rybiki, kołatki domowe, mrzyki muzealne oraz psotniki, które zagnieździły się pomiędzy stronicami książek.
(o tych straszliwych stworach uczyłam się na bibliotekoznawstwie, cóż to za okrutnie i bezwzględne bestie).

A skoro o porządkach mowa, to przyznam się, że ostatnio coraz częściej wracam do przeczytanych już kilka razy książek. Czynię tak z różnych powodów, ale czasem nawet obowiązek może sprawić, że trafię na zapomniany skarb i wtedy ~~z chęcią~~ porzucam obowiązki aby oddać się zakazanej lekturze.
Właśnie w ten sposób odnalazłam niedawno dwie książeczki o czytaniu. O magii czytania. O pożytkach płynących z czytania. O życiu z literaturą i literaturze w życiu.
Są to "Przyślę Panu list i klucz" oraz "Życie nie jest romansem, ale..." Marii Pruszkowskiej.
Nie są to książki, które znam od dawien dawna. Nie przeczytałam ich w dzieciństwie, ale słyszałam o nich tak dużo, że niemal stały się moimi przyjaciółmi in spe.
(Podobnie miałam z dwoma filmami: "Amadeuszem" i "Przed wschodem słońca". Wiedziałam o nich wszystko, z rozpędu poznałam niemal całą twórczość Mozarta. Kochałam te filmy i czekałam na ich pojawienie się w telewizji, sklepie, wypożyczalni, gdziekolwiek. Latami czekałam, ale było warto.)
Książki Marii Pruszkowskiej to takie trochę autobiograficzne notatki o ludziach owładniętych manią czytania. O domu, w którym panuje przeważnie cisza, bo wszyscy czytają. A jeśli się już odezwą, to zawsze cytatem.
Tyle w tych książkach ciepła, pogody ducha i spokoju. Wyidealizowany przedwojenny świat jawi się jako raj, w którym do szczęścia brakować może jedynie ukochanego, który przypominałby Ashleya, a prawdziwym powodem smutku (a nawet histerii) jest śmierć Stefci Rudeckiej.
I tutaj powinnam zamieścić kilka cytatów, ale wolę ten czas poświęcić na zagłębienie się w „Życiu…”. Ten tom nie jest już tak pogodny, opowiada o czasie wojny i trudnych latach powojennych, ale jest niezwykle krzepiący.

PS Ciekawe, czy ktoś napisał już jakąś monografię poświęconą książkom o RODZINACH.

przeczytane - zapomniane

2010-12-27T15:24:00.001+01:00

Czas rozruszać bloga przed końcem roku.
Ale dziś tylko kilka zdań i to o książkach, których nie polecam :-)
Nie podobały mi się książki Piotra Schmandta: "Pruska zagadka" i "Fotografia".
Kryminały retro, początek XX wieku, Wejherowo (Neustadt), niezłe zagadki, odpowiednia doza makabreski. W sam raz dla mnie.
A jednak nie.
Ciągnie się to jak guma arabska lub inne flaki (pozostając w atmosferze powieści), człowiek usiłuje przebrnąć przez nieciekawe opisy przeżyć wewnętrznych oraz drętwe dialogi.
I tak się stara, tak się stara, że kompletnie przestaje go obchodzić, kto do cholery zabił!
Drugim rozczarowaniem okazała się szwedzka powieść (to wręcz osobisty rodzaj rozczarowania) pt. "Niewidzialny". Tu może aż tak nie cierpiałam, książka jest dość sprawnie napisana, ale dlaczego autorka uparła się, by 2/3 powieści składało się na streszczenia poprzednich rozdziałów?
Nieustannie przypominał mi się dialog z mydlanej opery:
Ona: Jest coś, o czym muszę ci powiedzieć.
On: Wyglądasz tak dziwnie. Czy jest coś, o czym musisz mi powiedzieć?
I tak przez 150 stron.
Potem na szczęście akcja się rozkręca, więc nie mówię stanowczego "żegnaj" pani Mari Jungstedt, ale tylko pod warunkiem, że ktoś pożyczy mi kolejną książkę jej autorstwa :-)
No, to do następnego razu. Jeszcze w tym roku, bo głupio zostawiać po sobie tyle jadu. Będzie sympatyczniej :-)

"Rock Mann - czyli jak nie zostałem saksofonistą"

2010-11-12T20:15:00.001+01:00

Czuję ogromny, ogromny niedosyt po przeczytaniu wspomnień pana Wojciecha Manna.
Nie wiem, czy w ogóle można to nazwać "wspomnieniami" lub "autobiografią".
Ledwo zaczęłam czytać, już skończyłam. I jeśli nie pojawi się druga, trzecia lub nawet czwarta część, będę bardzo rozczarowana.
Oczywiście taka a nie inna forma książki może być fortelem wydawcy (zacnego Znaku), który ma zamiar zarobić kilka razy, ale to nie zmienia faktu, że CHCĘ WIĘCEJ.
Cóż bowiem w "Rock Mannie" mamy (mammy): nostalgię za latami 60 i 70, smaczne anegdoty z przeszłości (czasem złośliwe, ale ciepłe), dużą dawkę autoironii.
Nie mamy (nie mammy) całego KOSMOSU zdarzeń, o których autor mógłby opowiedzieć, ale nie mówi, bo koncentruje się wyłącznie na MAŁYM WYCINKU swoich muzycznych wspomnień i fascynacji.
Śpiewanie ze Stevem Wonderem, częstowanie światowej sławy jazzmanów polo - coctą i Płynnym Owocem, tworzenie hitów dla gwiazd estrady ("Poszukaj muszli na brzegu morza, w brunatnych algach, zielonej wodzie..."), przygody festiwalowe. Zacznę cytować i okaże się, że przepisałam książkę, ech.
Najbardziej podoba mi się zdjęcie przedstawiające mniej więcej sześcioletniego Wojtusia siedzącego na kucyku. Ta mina pt. "co ja tutaj robię", pełna zakłopotania i dystansu...
Panie Wojtku, dziękuję za autograf i CHWILĘ miłej lektury.
Ale jednak ma Pan u mnie przechlapane...

Łupy

2010-11-07T18:01:00.006+01:00

Targi książki. Emocje ogromne, chciałabym wkrótce o nich napisać.
Dziś tylko kilka zdjęć okładek. W środku - wspaniałe autografy i dedykacje.
W pamięci przemiłe rozmowy, autentyczne zainteresowanie czytelnikiem (czyli mną).
Miszmasz tematyczny, jak zwykle.
Wspaniałe dni.

A dzisiaj kupuję gazetę i ...

Vesna Parun

2010-10-25T12:21:00.002+02:00

Dziś odeszła Vesna Parun, moja ulubiona poetka.
To również dla niej chcę się nauczyć języka chorwackiego.
Kiedyś przetłumaczyłam jej wiersz.

Ne pitaj više zašto te ljubim. Pitaj
zašto raste trava i zašto je nemirno more.
Pitaj otkud stiže vjetar proljetni
i bijelom lađom snova tko krmani
kad noć nad svijetom hladne prostre sjene.

Ne pitaj zašto te voli moje čudno srce.
Znaš li odakle koralj na dnu oceana?
Valovi pričaju o zaspaloj ljepoti
ali ti živiš daleko od glasa valova.
Tvoja je misao strma pećina
o koju se uzalud razbija moj život.

Ne pitaj zašto te ljubim.
Pristupi k meni! Tužno je moje srce.
Ti i mjesec: dva nedohvatna cvijeta
na visokoj planini zaborava.

* * *

Nie pytaj więcej dlaczego cię kocham. Pytaj
dlaczego rośnie trawa i czemu morze jest niespokojne.
Pytaj skąd przybywa wiatr wiosenny
i kto steruje białą łodzią snów
gdy noc nad światem chłodne rozpościera cienie.

Nie pytaj dlaczego cię kocha moje dziwne serce.
Czy wiesz skąd korale na dnie oceanu?
Fale opowiadają o uśpionym pięknie
ale jesteś daleko od głosu fal.
Twoja myśl jest jak strome urwisko
o które na próżno rozbija się moje życie.

Nie pytaj dlaczego cię kocham.
Podejdź do mnie! Smutne jest moje serce.
Ty i księżyc: dwa nieuchwytne kwiaty
na wysokiej górze zapomnienia.

"Sherlock"

2010-08-29T15:51:00.003+02:00

Ledwie wczoraj dzieliłam się jakże oryginalnym stwierdzeniem, że współczesne zło nakłada nowe maski i kostiumy, a już dzisiaj mam na to kolejny dowód. Jest nim serial BBC o wiele mówiącym tytule "Sherlock". Pomysł - strzał w 10! Nieco zapomniany bohater literacki przeniesiony w czasie do Londynu XXI wieku!
Zawsze lubiłam sprawy Sherlocka Holmesa, jednak nie był on dla mnie tak atrakcyjną postacią jak Herkules Poirot czy panna Marple. Nie czułam do niego sympatii, był zbyt papierowy i przemądrzały.
No i ten doktor Watson. Potulny, nieciekawy, niewydarzony.
Ekranizacji oglądnęłam wiele, ale chyba najbardziej polubiłam tę angielsko - polską. Do dziś pamiętam odcinek o wężu wychodzącym na dźwięk piszczałki z otworu w ścianie i duszącym ofiarę...
Nowy serial jest również produkcji brytyjskiej, ale w całkowicie nowoczesnych dekoracjach. W pierwszym odcinku Holmes i Watson dopiero się poznają i rozwiązują swoją pierwszą wspólną zagadkę. Oczywiście znowu Holmes jest tym genialnym, ale podoba mi się, że na równych prawach traktowany jest Watson (to o wiele ciekawsza postać, niż ta książkowa), weteran wojny w Afganistanie, facet z beznadziejnym życiem osobistym. Gra go, nawiasem mówiąc, pan znany nam dobrze z roli nieśmiałego i uroczego odtwórcy scen erotycznych w "Love Actually" :-)
Ceny w Londynie zaporowe, więc naszych dwóch bohaterów musi wynająć wspólnie maleńkie mieszkanko przy Baker Street...
I już nie gospodyni jazgocze im nad głową, ale właścicielka domu (która nie ma nic przeciwko parom tej samej płci, wręcz przeciwnie! Wydaje się zresztą, że cały Londyn widzi w Holmesie i Watsonie parę). Zamiast morfiny - plastry nikotynowe. Czaszka na kominku i gałki oczne w mikrofalówce. Eksperymenty na zwłokach i oczywiście cień największego wroga - Moriarty.
Nie mogłabym zawodowo zajmować się recenzowaniem czegokolwiek, za dużo we mnie ekscytacji i nieopanowania. Jestem dopiero po pierwszym odcinku, jeszcze dwa przede mną (kolejne w 2011), a już podskakuję na krześle i się zastanawiam: oglądać czy dawkować przyjemność?
Może chociaż 10 minut? Góra 20!
"Sherlock" to ekranizacja, którą stawiam niemal na równi z "Wallanderem".

PS Okazuje się, że współczesny Watson namiętnie bloguje...
PS2 Oglądnęłam wszystkie odcinki.

"Niebaśnie"

2010-08-28T18:31:00.001+02:00

Męczę się właśnie z pewnym kryminałem, i tak czekając, kto kogo wykończy (ja jego, czy on mnie), rzucam ponownie okiem na serię trzech książeczek pod wspólnym tytułem "Niebaśnie".
Przecudnie wydane przez Jacka Santorskiego udało mi się niedawno kupić za parę złotych na wyprzedaży merlinowej (nie płacą mi za reklamę, a szkoda, zresztą promocja się już skończyła ;-), trochę w ciemno, a trochę nie.
Bo jeśli widzę takich autorów jak Rusinek, Talko i Joanna Olech, a do tego niebanalne autorki ilustracji (Grażka Lange, Małgorzata Bieńkowska i Anna Niemierko), to kupuję i się nie zastanawiam.
Wszystko zaczyna się w dobrze znanych miejscach: jest las, jest czerwony kapturek, pantofelek oraz talerz z piernikami. Znanym motywom towarzyszy jednak całkowicie współczesny anturaż i - zgodnie z tytułem - brak baśniowości.
Jak już wspominałam, od pewnego czasu co chwila zapala mi się lampka pt. biblioterapia. W tym wypadku miga i świeci już z daleka wielkim blaskiem, bo "Niebaśnie" to wspaniała pozycja dla współczesnych rodziców i dzieci może nie stricte z biblioterapią związana, ale na pewno z wychowaniem i relacjami między dziećmi i dorosłymi.
Oto garść wymownych cytatów:

- Witaj, Czerwony Kapturku! - powiedział wilk.
- Dzień dobry panu - dygnęła dziewczynka.
- A dokąd to idziesz, maleńka? - zapytał Pan Wilk, pochylając się nieznacznie.
Brzydko pachniało mu z pyska.
"Nie twój interes!" - pomyślała dziewczynka. Ale zaraz zawstydziła się własnej zuchwałości i grzecznie odpowiedziała:
- Do chorej Babci.

Jej dwie siostry na głupoty wydawały kieszonkowe.
Ona swoje kieszonkowe zaś dzieliła na połowę:
pół wrzucała do garnuszka, a za drugie pół masami
kupowała kolorowe magazyny ze zdjęciami
ludzi sławnych i bogatych, nowinkami w sprawach mody,
z poradami, jak być szczupłą i co czynić dla urody.
Gdy pytano ją, co zrobi z monet pełnym już garnuszkiem,
to mawiała: "Kupię ciuszki!"
- więc nazwano ją Kupciuszkiem.

- Sami się tu bawicie?
Pod ścianą wspinaczkową stała szczupła starsza pani. Uśmiechała się, ale Jasiowi nie spodobał się ten uśmiech. Czarne oczy przewiercały go na wylot.
- Dzieci nie powinny się same bawić - powiedziała kobieta. - Nazywam się Jaga. Chcecie lody?
- Chcemy, chcemy! - zawołała Małgosia.
- Właściwie czemu nie - pomyślał Jaś. Przecież już ją znamy. Widzieliśmy ją przed Wytwórnią.

Bardzo podoba mi się to "niebajkowe" uczenie asertywności i rozsądku (szczególnie dorosłych!).
Zło, którego rozpoznawania uczą nas baśnie, ubiera współcześnie inny kostium, korzysta z nowoczesnych gadżetów, dzieci muszą nauczyć się rozpoznawania go!
W czasie rozmowy z pewną mamą zauważyłam, jak bardzo stara się chronić swoje dzieci przed tym co mroczne i niepokojące. Jeśli baśnie Andersena czy braci Grimm - to tylko w wersji Disneya. Żadnych mrocznych ilustracji, które by mogły sprowadzić na dziecko koszmary.
Nie wiem, czy ta mama (notabene studentka bibliotekoznawstwa...) z jednakową konsekwencją pilnuje tego, co dziecko ogląda w telewizji. Być może nie poprzestaje na odprowadzeniu córki do szkoły, ale ukrywa się pod ławką, bacząc uważnie na każde słowo nauczyciela i rówieśników.
Niebajka Joanny Olech kończy się słowami:
Potem, ilekroć wspominali zaginioną córeczkę, zawsze powtarzali:
-To było takie posłuszne dziecko!
A ja dodam: to była taka wrażliwa i przezorna mama...
Dużo w książkach humoru, a dydaktyzmu (nienachalnego) w sam raz. Na pewno wykorzystam na godzinie wychowawczej (hasła: asertywność, samotność, posłuszeństwo, reklama, media), to będzie wstęp do ciekawej rozmowy.

"Kasika Mowka"

2010-08-26T08:18:00.000+02:00

Czym jest nadopiekuńczość? Ochroną przed prawdziwymi, czy wyimaginowanymi niebezpieczeństwami?
Obawą o życie i zdrowie drugiego człowieka, czy walką z własnymi lękami i fobiami?
Gdzie przebiega granica między troską a nadopiekuńczością?
Czy doświadczyliście nadopiekuńczości? Ja tak. Miała ona pewne podstawy, szczególnie we wczesnym dzieciństwie, jednak odbierałam ją zawsze w sposób bardzo negatywny.
Oczywiście teraz, gdy nie ma już osób, które szczególnie się o mnie troszczyły, czuję pewną tęsknotę za poczuciem absolutnego bezpieczeństwa, którego doświadczałam tak długo.
Widocznie jednak nadopiekuńczość mi serwowana nie była szczególnie wynaturzona, w końcu odzyskałam niezależność i samodzielność (choć jeszcze dzisiaj czasem o tym zapominam).
"Kasika Mowka" Katarzyny T. Nowak to opowieść o toksycznym związku dwóch kobiet: babci i dziecka. Babci i nastolatki. Babci i dorosłej kobiety. To opowieść o codzienności tak specyficznej i dziwnej, że nieprawdopodobnej. Czy można aż tak podporządkować sobie drugiego człowieka? Kto jest więźniem w tym układzie? Co było powodem uwięzienia dwóch samotnych, dziwnych osób, w wyimaginowanym świecie rytuałów, przyzwyczajeń i tajemnic?
Na te pytania nie odnajduję odpowiedzi. A może wolę jej nie szukać.
"Kasika Mowka" to historia nie tylko zniewolenia i uzależnienia, ale też miłości. Koszmarnej, duszącej, rządzącej się własnymi prawami i regułami. Niechcianej, ale dobrze znanej chyba każdemu.
Napisałam, że opowieść jest nieprawdopodobna? Bardzo chcę w to uwierzyć.

"Niechciane"

2010-08-25T14:29:00.000+02:00

Zaczynam od powieści kryminalnej, przez którą wybiłam się ze snu i w rezultacie poszłam spać dopiero koło czwartej nad ranem.
Autorką "Niechcianych" jest Kristina Ohlsson (lubimy Szwedów, lubimy skandynawskie kryminały), która nie tylko oddaje się pisarskiej pasji, ale pracuje też jako policyjny analityk.
Cóż tu mamy: porwanie dziecka (rozpoczynające czarną serię), rozpacz i tajemnicę, trop związany z pedofilią, okrutną karę i kulisy pracy sztokholmskiej policji.
Ale "Niechciane" to moim zdaniem przede wszystkim powieść feministyczna. Być może chwilami nawet zbyt jednostronna, jednak w dobie walki o parytety nie wydaje się to wielką wadą.
Główna bohaterka, kryminolog Fredrika Bergman, to ciekawie skonstruowana postać. Zaczyna pracę w policji bez przekonania. Jej umiejętności i potencjał nie są też specjalnie cenione przez współpracowników. Odlicza dni do urlopu i postanawia rzucić niesatysfakcjonujące zajęcie. Czy jednak w innym miejscu lepiej się odnajdzie? Niespełniona skrzypaczka (w przeciwieństwie do Sherlocka Holmesa nie grywa wieczorami, choć kocha muzykę), tkwiąca od lat w związku bez przyszłości, czekająca z napięciem na telefon z agencji adopcyjnej. Indywidualistka i perfekcjonistka.
Świetny pracownik, ale bez siły przebicia.
I kontrastująca z Fredriką postać Pedera Rydha - policjanta, sfrustrowanego męża depresyjnej żony, dziwkarza o wybujałym ego. Narysowana grubą (bardzo grubą) kreską, z maleńkim cieniem wyrozumiałości i akceptacji. Ale może jednak prawdziwie?
Lubię powieści kryminalne pokazujące powoli, dokładnie, żmudne dochodzenie do prawdy, bez pościgów i nagłych zwrotów akcji typu deus ex machina. Lubię być zaskoczona w okolicach 200 strony kolejnym krokiem mordercy, innym spojrzeniem na śledztwo, zmianą w postrzeganiu rzeczywistości.
A niech tam, lubię też zarwać noc przez wciągające czytadło - a dawno już mi się to nie zdarzyło (i pewnie długo nie powtórzy - jutro koniec wakacji). W przygotowaniu kolejne tomy autorstwa Kristiny Ohlsson, będę czekała.

Początek

2010-08-25T13:57:00.000+02:00

Całkiem nowy blog, poświęcony wyłącznie książkom.
Może to i w dzisiejszych czasach banalna tematyka :-), ale chciałam mieć miejsce, w którym zostawię ślad po przeczytanych lekturach i będę mogła podzielić się wrażeniami ze znajomymi i nieznajomymi czytelnikami.
Pierwotnie planowałam zamieszczać tu "recenzje" książek przydatnych w biblioterapii (to bardzo interesująca mnie ostatnio dziedzina), ale po ostatnich porządkach w księgozbiorze zrozumiałam, że to zbyt wąska dziedzina.
Niech to miejsce będzie więc notatnikiem lektur wszelkiego typu.
Zaczynam z pewnymi obawami, bo jeśli dobór lektur świadczy o człowieku, opinia na mój temat może nie być jednoznaczna...