poniedziałek, 25 października 2010

Vesna Parun

Dziś odeszła Vesna Parun, moja ulubiona poetka.
To również dla niej chcę się nauczyć języka chorwackiego.
Kiedyś przetłumaczyłam jej wiersz.

Ne pitaj više zašto te ljubim. Pitaj
zašto raste trava i zašto je nemirno more.
Pitaj otkud stiže vjetar proljetni
i bijelom lađom snova tko krmani
kad noć nad svijetom hladne prostre sjene.

Ne pitaj zašto te voli moje čudno srce.
Znaš li odakle koralj na dnu oceana?
Valovi pričaju o zaspaloj ljepoti
ali ti živiš daleko od glasa valova.
Tvoja je misao strma pećina
o koju se uzalud razbija moj život.

Ne pitaj zašto te ljubim.
Pristupi k meni! Tužno je moje srce.
Ti i mjesec: dva nedohvatna cvijeta
na visokoj planini zaborava.


* * *


Nie pytaj więcej dlaczego cię kocham. Pytaj
dlaczego rośnie trawa i czemu morze jest niespokojne.
Pytaj skąd przybywa wiatr wiosenny
i kto steruje białą łodzią snów
gdy noc nad światem chłodne rozpościera cienie.

Nie pytaj dlaczego cię kocha moje dziwne serce.
Czy wiesz skąd korale na dnie oceanu?
Fale opowiadają o uśpionym pięknie
ale jesteś daleko od głosu fal.
Twoja myśl jest jak strome urwisko
o które na próżno rozbija się moje życie.

Nie pytaj dlaczego cię kocham.
Podejdź do mnie! Smutne jest moje serce.
Ty i księżyc: dwa nieuchwytne kwiaty
na wysokiej górze zapomnienia.